The Union Of People's Fedaian Of Iran

امروز پنج شنبه ۸ بهمن ماه۱۳۸۸، دو تن از هموطنان مان، به نام هاي محمدرضا علي زماني و آرش رحماني پور، در زندان اوين تهران به دار آويخته شدند. احکام اعدام اين دو پيش از اين صادر و پس از تائيد دادگاه تجديد نظر تهران به اجرا گذاشته شد. چند روز پيش از اين، مرتجعان حاکم، خدايار رحمت زهي شهنوازي، يکي از فعالان سياسي فرهنگي بلوچ را نيز، در زندان زاهدان به دار آويختند. افزون بر اين، دادستان تهران ديروز اعلام نمود که ۹ تن ديگر از دستگيرشده گان تظاهرات روز هاي تاسوعا و عاشورا به اعدام محکوم شده اند. اتهام آن ها عضويت در سازمان مجاهدين خلق و انجمن پادشاهي ايران ذکر شده است. در کردستان نيز هم اکنون تعداد زيادي از فعالين سياسي و مدني کرد به اعدام محکوم شده اند. همچنين در زندان هاي بلوچستان نيز ۶ تن ار هم ميهنانمان منتظر اجراي حکم اعدام خود هستند.
در جمهوري اسلامي سابقه اعدام عمري به درازي خود حکومت دارد. اين رژيم به دو دليل همواره اعدام را ستوده و در دستور گذاشته است. نخست اينکه حکومت اسلامي به خشونت باور دارد و به قتل و شکنجه و سنگسار نگاهش مثبت است. اين رژيم با افتخار از قطع دست و پا سخن مي گويد. چشم در برابر چشم را طبيعي مي انگارد و اگر بتواند امروز هم، انسان ها را زنده بگور مي کند. با چنين باور و زمينه اي است که خشونت را يکي از راه حل هاي مشکلات اجتماعي مي پندارد. جمهوري اسلامي با اين نگاه مثبت به خشونت است که براي حل معضلات فرا روي خود، به قتل و تجاوز و شلاق رو مي آورد. بنابراين، علت اصلي اعدام ها در جمهوري اسلامي اين است که حکومت هم به خشونت اعتقاد دارد و هم آن را، راه حل مي پندارد.
اما دليل اعدام هاي اخير بيش از اين هاست. دستگاه ولايت پس از آن تقلب بزرگ به اشتباه محاسبه گرفتار شد. فکر مي کرد که با مختنق کردن فضا مردم را به خانه بازمي گرداند. اما مشکل مردم فقط انتخابات نبود، مشکل سي سال تبعيض و اجحافي است که مردم ايران، از کرد و فارس و بلوچ گرفته تا آذري و عرب، با گوشت و پوست خود لمس مي کنند. مشکل سي سال سرکوب و اختناق است. مشکل دستگاه فاسد ولايت و در راس آن ولي فقيه است که سرمايه مردم را به باد داده و آشکارا رو در روي مردم دروغ مي گويد و فريبکاري مي کند. در چنين شرايطي طبيعي است تا مردم پاسخي به مجموعه نابساماني هاي خود نبينند، آرام نگيرند و به خانه باز نخواهند گشت. امروز مردم از هر مراسمي فرصت مي سازند. هيچ مورد استثنائي هم در اين هفت ماهه وجود نداشته است. از روز قدس و ۱۳ آبان و ۱۶ آذر گرفته تا مراسم يادبود منتظري و مهم تر از همه اين ها، روزهاي تاسوعا و عاشورا مردم به خيابان آمدند تا بگويند اين دستگاه ولايت را نمي خواهيم. تا اعلام کنند ديگر تن به تبعيض نمي دهيم. مردم با حضورشان و طرح خواسته هاي خود به روشني اعلام کرده اند که حکومت ديني نمي خواهند. سرکوب خشن مردم خصوصا در روزهاي تاسوعا و عاشورا، نتوانست مردم را آرام کند. ترس و واهمه به تدريج بر تن حکومت نشسته است. ۲۲ بهمن در راه است. دستگاه ولايت آخرين تير ترکش خود را بر کشيده و فشار را در حدي که توانسته است افزايش داده است. از سوئي دستگيري کساني را که فعال مي پندارد، گسترش داده و از روزنامه نگار و نويسنده گرفته تا فعال سياسي و فرهنگي را به زندان انداخته است و از سوي ديگر، احکام را سنگين تر کرده و اعدام ها را وسعت داده است.
هدف از اين اعدام ها، مرعوب کردن فعالان جنبش مردم ايران است. با اين عمل وحشيانه مي خواهند به افراد موثر اين جنبش، ظرفيت خونريزي حکومت را نشان دهند. به مردم نيز اعلام کنند که بهاي حضور در تظاهرات آرام و اعلام نارضايتي از وضع موجود، يعني مرگ. همزمان نيروهاي اصلاح طلب را براي تمکين زير فشار قرار داده اند و با دسيسه هاي مختلف در نظر دارند آن ها را به تسليم بکشانند. افزون بر همه اين ها تهاجم و سرکوب و اعدام مردم توسط دستگاه ولايت، ناشي از ترس است. براي روحيه دادن به خود است. براي بالا بردن روحيه از دست رفته قواي سرکوبگر است. اين آخرين تير ترکش همه حکومت هاي سرکوبگر است که در آخرين روزهاي حيات خود، به سوي مردم شليک مي کنند. آنان که از تخت فرو افتاده اند، نتيجه اش را ديده اند، اينان نيز، طعم تلخ و زهر شکست را خواهند چشيد.
دستگاه ولايت همه راه ها را به روي مردم بسته است. راهي جز ادامه اعتراض و مبارزه باقي نمانده است. تمکين و حتي سکوت در برابر اين گستاخي ها به تشديد اختناق خواهد انجاميد. سکوت سران اصلاح طلب در برابر اين اعدام ها به تنگ تر شدن محاصره آنان و سرکوبشان خواهد انجاميد. حکومت مي کوشد با ترفندهاي مختلف بر فاصله آنان با مردم بيافزايد تا سرکوبشان سهل تر شود. راه مقابله و عقب نشاندن دستگاه ولايت ايستادگي است و محکوم کردن مشخص اعدام ها.
جنبش مردم نشان داده است که به پيشروي خود ادامه مي دهد. ۲۲ بهمن مردم دوباره بر خيابان ها حاکم مي شوند و خواسته هاي خود را فرياد خواهند کرد. حکومت هر چه در چنته داشته به کار انداخته است. در همين روز عاشورا مردم را با اتومبيل زير گرفت، از بالاي پل به پائين انداخت، گروه گروه و در ابعاد وسيع بازداشت و به زير شکنجه برد، ترور کرد و .. اما به رغم اين همه خشونت و وحشيگري امروز مقاومت و ايستادگي مردم ترس به جان دستگاه ولايت و سردمداران سپاه و وزارت اطلاعات انداخته است. بدون شک تهاجم بيشتر و شديد تر به مردم، حکومت را با خونريزي دروني مواجه کرده و با شدت بيشتري به زير خواهد کشيد. قدرت سرکوب در گام نخست از طريق شکستن روحيه سران و سردمداران حکومت رخ مي دهد. نفس استمرار جنبش مهم ترين عامل تضعيف و از دست رفتن روحيه حکومتيان خواهد شد. ۲۲ بهمن ضربه ديگري است که تيغ دستگاه سرکوب را کند و رژيم از کار خواهد انداخت.
پنجشنبه ۸ بهمن ۱۳۸۸ - ۲۸ ژانويه ۲۰۱۰